Van onze verslagever:

“FANATASTISCH WEEKEND GEHAD!”, dit is het eerste wat ik zeg als iemand mij vraagt: “Hoe was je weekend?”

Na maanden van wachten (april was de vooraankondiging gedaan voor het weekend), was het dan zover. Met 14 man/vrouw (Henk Jan, Jelle Wietse, René, Johan, Susan, Jon, Robert, Jack, Manuel, Mark, Yfke, Albert, Bart en ondergetekende) naar de Edersee om daar 3 dagen te fietsen. Rond half acht stond Henk Jan bij mij voor de deur, Jelle Wietse zat al in de auto. Bagage in de auto en fiets achterop en door naar Donkerbroek waar we René ophaalden. Ik had koffie en een gezonde snack voor onderweg. Ik denk dat ik de heren wel 3x heb gewaarschuwd dat de koffie ontzettend heet was en dat het in thermosbekers zat en dat het lang heet blijft…… Helaas blijkt wel dat mannen niet altijd goed luisteren naar de vrouw, want alle 3 hebben ze hun tong verbrand aan de koffie……..

De reis verliep voorspoedig en hebben we zelfs al even gekeken bij slot Waldeck waar we zaterdag ook langs zouden komen bij het fietsen.

Ver onder ons lag de Edersee, waarbij  Henk Jan vol enthousiasme vertelde dat de tocht van zaterdag door de hooggelegen bossen ging, maar ook langs de Edersee, of te wel regelmatig klimmen en dalen……. Mijn hartslag vloog bij deze gedachte gelijk omhoog. Oh help, door omstandigheden had ik dit jaar nog erg weinig gefietst, het zou nog weleens een fysiek zwaar weekend voor mij kunnen worden. Natuurlijk wist ik dit wel, maar als je dan die bergen/heuvels ziet, dan wordt het in eens werkelijkheid.

Rond 12.30 was iedereen gearriveerd bij Waldhotel Dornröschenshöh in Ederthal en na de lunch kregen we de kamersleutels zodat we ons konden omkleden voor de eerste tocht. Johan en Susan hadden de blokhut met heuse stamtafel en koekoeksklok, de rest had een tweepersoons- of éénpersoonskamer.

Rond 14.15 stond iedereen klaar en konden we met de eerste tocht beginnen. En deze tocht begon gelijk met een beklimming. Het duurde dan ook niet lang voordat bij mij de eerste zweetdruppels zich al aankondigden. Het Nationaal Park Kellerwald-Edersee staat op de werelderfgoedlijst omdat de aanwezige bossen een oerboskarakter hebben. In het gebied heeft dan ook nooit bosbouw plaatsgevonden, met als gevolg dat de bomen die omgevallen zijn door wind of doordat ze dood zijn ook niet worden weggehaald. Dit betekend dat het pad regelmatig versperd werd door een boom waar je dan met fiets en al over heen moest klauteren.

Het was een super mooie, afwisselende tocht. Op een gegeven moment stonden we even stil om bij te komen van een klimmetje, waarbij Susan zich ineens afvroeg waar Johan was. Johan stond niet bij de groep, dus we waren hem ergens onderweg kwijt geraakt. Robert en Manuel gingen weer naar beneden om te kijken of ze hem ergens konden vinden.  Na een tijdje kwamen ze weer met Johan naar boven. Wat was er nu gebeurd? Johan zijn GPS deed het niet, maar hij fietste wel voorop met anderen zonder GPS en hierdoor miste hij nog wel eens een afslag. Steeds konden we dan nog roepen en keerden ze om, om zich weer bij ons te voegen, behalve dus één keer. Het is allemaal goed gekomen, maar het hele weekend moest Johan het aanhoren. Zelfs bij het ontbijt en avondeten werd er gevraagd of Johan wel aanwezig was. Na ongeveer 30 km waren we weer bij het hotel, waar we op het terras nog even genoten van een koud biertje of frisdrank. Een aantal mannen hadden de sauna ontdekt en maakten daar dankbaar gebruik van. Daarna douchen en aanschuiven voor het diner, wat hoe kan het ook anders bestond uit een schnitzel en toebehoren en een heerlijk ijsje als toetje.  Een aantal gingen nog een biertje drinken in de TV-kamer, maar ik denk dat iedereen vroeg op bed lag om zo uitgerust aan de tocht van morgen te beginnen.

 

Zaterdag, De dag. Vandaag een tocht van rond de 63 km rondom de Edersee. Er werden twee groepen gevormd. De sportieve groep die wat meer hoogtemeters ging fietsen en de recreatieve groep, zelfde aantal kilometers, maar een klein beetje minder hoogtemeters. Samen met Jon (die net de week ervoor nog even een Transalp van 6 dagen in Slovenië had gefietst), René, Bart en Robert ging ik rond 9.30 op pad om heerlijk een dagje te toeren. En ja hoor, nog geen minuut of de fiets of de klim ging alweer naar boven. Als heel snel had ik de armstukken en de beenstukken uit, want ik raakte aardig oververhit door de klimmetjes. Ook nu weer over bomen heen klimmen, of er onderdoor kruipen, maar dat mocht absoluutniet de pret drukken, wat kun je hier ontzettend mooi fietsen! Ik heb sinds kort een Full Suspension, en ging met plezier over alle boomwortels en stenen heen zonder dat ik het gevoel had dat ik van de fiets afstuiterde. Het laatste stukje voor we bij de eerste pauzeplaats aankwamen was over de weg. We waren hierdoor dan ook sneller bij de bakkerij dan de sportieve groep, die gingen namelijk nog even een klimmetje maken. Daar hebben we genoten van een heerlijk stuk gebak, waarbij het gebak van Jelle Wietse extreem groot was (er werd speciaal een grotere gebakschep en groter bord gepakt). Binnen 5 minuten had hij het op, en waar het gebleven is geen idee, er zit geen grammetje vet op die jongen.

 

Na deze lekkernij ging iedereen weer verder. Bart ging nu mee met de sportieve groep en de drie heren en ik toerden heerlijk verder. Geniet van het mooie weer, van de omgeven en van het goede gezelschap waarin we verkeerden. Nu was het wel zo dat ik soms wel een beetje moeite had met het klimmen en soms dacht ik dat we echt niet meer verder omhoog konden klimmen, maar dan bleek dat na een bocht je toch nog steeds verder omhoog kon……. Af en toe werd de stilte die in het bos heerste onderbroken door een aantal krachttermen die ik hier maar niet zou herhalen. Maar als je naar boven gaat, moet je ook naar beneden, en wat is dat genieten zeg, jammer dat dalen vele malen sneller gaat dan klimmen…..

We kwamen in de buurt van het kasteel en ja daar was ook de kabelbaan. Dus twee aan twee in een superklein bakje en omhoog. De fietsen werden geplaatst in een aparte bak. Deze manier van omhoog gaan beviel me zeer zeker, jammer genoeg was het te snel voorbij. Van de andere groep hoorden we ’s avonds dat de klim naar het kasteel een behoorlijk pittige klim was. Waren wij toch even blij dat we met het kabelbaantje waren gegaan. Bij het kasteel genoten van het uitzicht en daarna weer verder, want we waren er nog niet. Een volgende klim stond ons te wachten. Maar mijn benen konden bijna niet meer, dus ben ik toch een stukje gaan lopen, ik kan je vertellen dat omhoog lopen met een fiets ook niet makkelijk gaat. Hierna op een bankje wederom genieten van het uitzicht voordat we weer verder gingen, waarbij we een hele mooie afdaling kregen. Op een gegeven moment zijn we rechtsaf gegaan, waardoor we weer in de bewoonde wereld kwamen en we een stuk over de weg naar de stuwdam zijn gefietst. Waren we linksaf gegaan, wat de andere groep wel heeft gedaan, dan waren we bij een stuk aangekomen wat zo steil en smal was, dat er een stuk touw langs de rotswand zat waar je je aan vast kon houden. Daar moesten ze dus met de fiets aan de ene hand en in de andere hand het touw hun weg vervolgen. Ik was zo blij dat we daar de verkeerde afslag hadden genomen, ik denk niet dat we dan op tijd terug waren voor het avondeten.

Nadat we over de weg hadden gefietst en aangekomen waren bij de stuwdam, waren we toe aan het laatste stukje. Officieel was dit stuk afgesloten op last van de burgemeester ivm kans op vallende bomen en bladeren op de weg. Euh, nu hadden we de hele dag al in het oerbos gefietst, waarbij er meerdere bomen over het pad lagen en dan kunnen we nu niet hier langs fietsen? Dus net doen of we het bord niet hebben gelezen en over het pad. Het vreemde was wel dat we fietsers tegen kwamen die vanaf de andere kant kwamen, het bleek dat daar geen bord stond…… Kwart voor zes waren we weer terug, waarbij de andere groep al aan het bier zat. Wederom zaten dezelfde mannen als gisteren weer in de sauna……. Susan bleek gevallen te zijn waarbij haar stuur tegen haar ribben was aangekomen. Een blauwe plek en pijn was het resultaathiervan. Gelukkig had ze de tocht wel kunnen uitfietsen.

Om half zeven werd het diner weer geserveerd, wat wederom prima smaakte. Alleen het toetje was niet helemaal duidelijk wat het was. Het leek op fruit met vanillesaus, maar toch ook weer niet. Na het diner nog even buiten gezeten en daarna weer vroeg op bed. Morgen was alweer de laatste dag.

Zondag, 7 uur ging mijn wekker, maar ik had niet de puf om uit bed te komen. Dit kwam ook mede doordat gisteravond nog even een appje was gestuurd waarin stond vermeld dat het eerste stuk van de rit alleen maar klimmen was. Ik dacht dat ik dat echt niet ging redden en wilde de handdoek in de ring gooien. Nadat ik nog even gedoezeld had, werd ik weer wakker en dacht ik: “kom op doe je fietskleding aan en probeer het gewoon, als het niet gaat kun je altijd nog terug, maar dan heb je het wel geprobeerd”. Susan zou eerst niet mee, omdat ze bijna niet had geslapen door haar gekneusde ribben, maar toen ik mijn fiets ging pakken stond ook zij gekleed in de fietskleding om toch mee te gaan.

En hoppa daar gingen we weer. Klein stukje klimmen, stukje vlak en vervolgens 4 kilometer alleen maar omhoog…….. Het duurde dan ook niet lang of iedereen was al uit mijn zicht verdwenen en fietste ik samen met Robert met een gangetje van 5 km per uur omhoog. Af en toe stond Henk Jan te wachten of we er al aankwamen. Maar toen ik eenmaal in het goede ritme zat, en mijn hartslag weer daalde, ging het klimmen steeds beter en voordat ik het doorhad waren we al op het hoogste punt van het weekend aangekomen. En nu was de stilte in het bos niet onderbroken, maar kwam ik bijna fluitend boven. Nou ja fluitend, dat niet helemaal, maar ik heb de rust in het bos niet verstoord met mijn getier dat er geen einde kwam aan het klimmen. Na een korte pauze weer verder en dat was alleen maar genieten, omdat het bijna alleen maar naar beneden ging. Het eerste stuk was een ontzettend mooie afdaling waarbij Jon, Jack, Manuel, Bart, Mark, Johan en Jelle Wietse besloten om weer omhoog te fietsen om nogmaals de afdaling te doen. En voordat je het weet zit ook dit tochtje je erop en ben je na 20 km fietsen weer bij het hotel. Manuel trakteerde op heerlijk gebak i.v.m. zijn verjaardag. We konden daarna nog even douchen en was het alweer tijd voor vertrek richting huis.

Het was een fantastisch weekend, waarbij grenzen zijn verlegd, het weer fantastisch was, de sfeer super, de omgeving ontzettend mooi en zo kan ik nog wel even doorgaan. Volgend jaar weer? Echt wel!!!!!!

Geertje