VELDSLAG OM NORG, 2 SEPTEMBER 2017

 

Soms moet je eens gek doen, en dan ga je je opgeven voor de Veldslag om Norg. Al van clubleden verhalen gehoord over zwaar, veel deelnemers, afwisselend, singletracks, brede zandpaden, mischien modder maar ook dat het een prachtig evenement is met een BBQ en halve liter bier na afloop! Dus zodra de inschrijving open gaat gelijk inschrijven want wie weet zit hij wel heel snel vol. Zo de voorbereiding kan beginnen, want volgens mij was de inschrijving vanaf maart. Niet dat ik aan voorbereiding doe hoor, ik zeg het wel altijd maar er komt nooit wat van.

En dan is het midden augustus, net  vakantie gehad en ineens bedenk je:  oh ja, veldslag om Norg, ik zou me nog voorbereiden. Tja dat is wel een beetje laat. Nu moet ik wel bekennen dat ik al vanaf het begin niet van plan was om de 100 km te gaan rijden, ik vond 80 km meer dan voldoende. De conditie was nog redelijk na 4 weken niet fietsen, dus dan moet het wel goed komen en anders stop ik wel na de eerste lus van 53 km als het echt niet gaat.

En ja dan is het ineens zaterdag 2 september en staan er ruim 1400 man/vrouw te trappelen om te starten. Gelukkig niet allemaal tegelijk, maar in 4 waves. Wave 1 zijn de wedstrijdrijd(st)ers en daarna nog 3 waves die elk om de 10 minuten van start gaan. De meeste leden van ATB Marum staan in wave 2, net zoals ik. Ja dat krijg je als je vroeg inschrijft, het voordeel is wel dat ik 20 minuten meer tijd heb om erover te doen dan wanneer ik in wave 4 zou starten. Ik ben lekker achteraan gaan staan in de wave zodat ik niet 400 mannen/vrouwen in mijn nek heb hijgen. Normaal fiets ik bij een evenement samen met andere clubleden dat is wel zo gezellig, maar alle andere leden gingen voor de 100 km en fietsen sneller dan mij en ik wil niemand ophouden. Bij de Veldslag moet je bij elke lus binnen een bepaalde tijd weer op het evenemententerrein terug zijn, anders mag je niet starten met de volgende lus.

Om 9.40 is onze start, en het tempo ligt gelijk hoog, rond de 28 a 30 km per uur. Dit tempo heb ik gelijk los gelaten en vind rond de 26 km p/u hard zat. Al snel fietst ik alleen, af en toe komen mij wat fietsers voorbij. Ik moet bekennen dat ik dat wel  lekker vind om alleen te zijn. Heerlijk om mij heen kijken, naar de natuur, de boeren die op het land bezig zijn en de toeschouwers langs de weg. Geen idee waar ik allemaal langs ben gekomen, maar ik vind het hier best wel mooi. Als snel kom ik er achter dat we vlakbij Assen fietsen en dat ik de beruchte berg bij Kloosterveen mag gaan beklimmen, en dit is niet één beklimming, maar de organisatie vond het wel een leuke uitdaging als we dit drie keer gaan doen. Intussen ben ik in de drukte terecht gekomen van wave 3, maar er is voldoende ruimte op de berg om deze te beklimmen. Na de eerste beklimming moet ik boven even uithijgen, maar daarna verlopen de andere twee beklimmingen heel goed en best wel trots op mezelf, alle beklimmingen gehaald zonder afstappen.

Ik trap weer verder, wordt nu ingehaald door de deelnemers van wave 3, maar dat vind ik geen probleem. Met een gemiddelde van 21 km/u trap ik lekker verder. Tot nu toe nog geen groepje kunnen vinden wat mijn tempo heeft, dus trap ik lekker met een gemiddelde van 21 km p/u door in mijn eentje. Af en toe wel wat zwaar, voornamelijk bij tegenwind. Na 51 km kom ik weer bij het evenemententerrein, hier goed gebruik gemaakt van alle lekkernijen en op het moment dat ik verder wil begint het te regenen. Om naar lus 2 te gaan moeten we over een van steigerwerk gemaakte brug rijden. Eigenlijk durf ik niet zo goed, maar besluit een poging te wagen. Als  voor mij twee mannen onderuit  gaan i.v.m. de gladheid van de brug, besluit de organisatie dat je ook langs de brug mag. Blij met deze beslissing begin ik aan Lus 2.Deze start al vrij snel met mooie singletracks. Lus 1 was voornamelijk brede zandpaden en gravelwegen met af en toe singletracks, hier waren dan ook bijna geen opstoppingen. Intussen regent het ook niet meer. Omdat ik gestart ben met zo’n beetje tegelijk een  gedeelte van wave 3 en ook al fietsers van wave 4, wordt het file rijden in het bos. Mijn gemiddelde keldert hierdoor flink naar beneden en regelmatig sta ik stil. Hoelang de file is weet ik niet, waarschijnlijk redelijk lang, want je hoort een hoop geroezemoes in het bos. Iedereen maakt even een praatje met elkaar. Door deze opstoppingen is het  moeilijk om alle beklimmingen te halen omdat je een kortere aanloop hebt of diegene voor je strandt tijdens de beklimming. Na zeker een half uur kan ik weer goed door fietsen, maar ik ben volledig mijn ritme kwijt en krijg de benen nauwelijks in het rond. Daar komt bij dat de fietsers erg dicht op elkaar zijn gekomen door de filevorming. Inhalen op een singletrack gaat wat lastig en af en toe heb ik hijgende mannen in mijn nek die me graag voorbij willen maar wat gewoon niet kan. Ik vind dit persoonlijk niet zo plezierig fietsen. Maar ik trap rustig door en de groep wordt steeds verder uit elkaar getrokken, zodat ik af en toe weer lekker alleen fiets. Nou ja lekker, ik begin wat vermoeid te worden en ik krijg last van mijn lies. Een extra brufen doet wonderen.

Bij de gaslocatie van Langelo mogen we nog even een paar beklimmingen doen door het hoge gras, gelukkig is het al aardig plat gefietst en gaat dit redelijk makkelijk. Na een mooie 22 km ben ik weer op het evenemententerrein. Zo ik ben klaar met mijn tocht, totdat ik hoor dat er  nog 8 minuten tijd is om te  beginnen met lus 3. Deze lus is 28 km, voornamelijk brede zandpaden, zal ik dan toch? Ik verwacht dat ik ongeveer nog anderhalf uur tot misschien wel twee uur aan het fietsen ben en waarschijnlijk als laatste binnen zal komen. Bijna krijg ik de behoeft om mijn bidon te vullen, nog wat extra’s te eten en met lus 3 te gaan starten. Maar dan bedenk ik me dat mijn doel 80 km was, ok het zijn er 71 km geworden, maar dit heb ik zonder enige hulp van anderen heb gedaan, dus ik mag best trots zijn op mezelf. Ik kies er dus voor om de afslag te nemen naar het podium en zit mijn Veldslag om Norg na bijna 4 uur fietsen erop.

Iets verderop zie ik Tako staan. Hij is gestopt na de 2e lus omdat hij lelijk is gevallen. Flinke schaafwonden op zijn been en arm, maar het maakt Tako niet minder spraakzaam. Samen genieten we van onze BBQ en halve liter bier (ok, voor mij frisdrank) en kletsen we over de rit.

Gaandeweg komen er steeds meer clubleden binnen druppelen die de 100 km hebben volbracht en kletsen we met zijn allen nog even na. Daarna is het tijd om naar huis te gaan. HJ en ik rijden nog even langs de plaatselijke snackbar voor een welverdiend ijsje. Ineens bedenk  ik me terwijl ik van mijn ijsje geniet, dat ik als ik de 3e lus had gedaan nu pas binnen zou komen. Ik ben heel blij dat ik nu aan een ijsje zit en niet waarschijnlijk  half dood over de finish kom. Wie weet volgend jaar voor de 100 km.

 

Geertje