LADIESRIDE, HEERDE
Een clinic voor alleen dames had ik al eens gedaan, maar hoe is het dan om een toertocht te gaan doen die alleen voor dames is? Deze worden er niet zoveel georganiseerd, maar op zaterdag 10 februari hadden de dames van Women on Wheels uit Heerde voor de derde maal een toertocht georganiseerd alleen voor dames.

Samen met Jessica, Henriette en Susan gingen wij dan ook zaterdagochtend vroeg op pad om dit eens te ervaren. We waren niet zo heel vroeg weg gegaan, dus toen we aankwamen waren de meeste vrouwen al weg en startten wij als een van de laatsten. Het was rond de 0 graden, dus we hadden ons flink ingepakt. Maar als je al vrij snel in het begin van de tocht een leuk heuveltje op wordt gestuurd, dan wordt je snel warm, dus moest er na een aantal kilometers even gestopt worden om in ieder geval bij mij, mijn muts af te doen, maar ook om alvast wat ritsjes open te zetten.

Af en toe kwamen we een paar groepjes vrouwen tegen, maar het was heerlijk rustig, ik moet zeggen dat me dat eigenlijk wel beviel. Geen hijgende mannen achter je die je zo snel mogelijk willen inhalen. Het was een afwisselende tocht waarbij we ook een paar keer over het fietspad gingen. Dit kwam hoofdzakelijk omdat de dames de route hadden moeten wijzigen i.v.m. de stormschade van een paar weken geleden, waardoor het bos op sommige plaatsen nog niet toegankelijk was door veel om gewaaide bomen. Ook tijdens de route konden we zien hoeveel schade de storm had aangericht. Regelmatig even om een omgevallen boom heen rijden, maar ook over een bospad rijden wat door de zware machines die bomen aan het opruimen waren geweest, compleet stuk waren gereden. De ondergrond was knetterhard door de vorst, dus hadden we het gevoel dat we helemaal uit elkaar getrild werden. Ok behalve Susan, want die heeft een fully, dus die zat fluitend op de fiets. Wel moet je bij een bevroren ondergrond natuurlijk denken om de sporen waar, als je daar in terecht komt niet zelf uit wilt sturen. Af en toe een klein gilletje hoort er dan ook bij.


Na twintig kilometer was daar de verzorgingspost, met natuurlijk chocolade want dat mag bij een damestocht natuurlijk niet ontbreken. De wel bekende banaan en krentenbol waren er natuurlijk ook. De bouillon was erg lekker, want het was best wel frisjes om de neus.

Na deze stop gingen we verder voor onze laatste kilometers. En deze laatste kilometers waren nog best wel pittig, aangezien er nog een paar stukjes kwamen met een klim er in. Maar na 30 km kwamen we bij de splitsing. We konden nog een rondje doen, of terug naar het startpunt. We hebben voor het laatst gekozen en net binnen de twee uur waren we terug. Hier nog een heerlijk zelfgemaakte appeltaart met kopje koffie/thee genomen, want dat hadden we wel verdiend vonden we.

En hoe is het nu om een ladiesride te rijden? Nou, heel rustig, maar ook wel prettig. Er waren 90 dames gestart en bij andere toertochten zit je soms al snel op de 250 á 500 fietsers. Vorig jaar waren er 60 dames gestart, dus een mooie vooruitgang! Is er een andere sfeer? Ja toch wel een beetje. Volgend jaar weer? Ja zeker, want het was een goed verzorgde tocht in een schitterend gebied, met daarnaast ook dat een gedeelte van het inschrijfgeld ging naar het goede doel (Alpe d’HuZes).

Dus dames, volgend jaar gaan we met nog meer dames van ATB Marum naar Heerde, want het was super gezellig!