WhatsApp Image 2017-09-09 at 12.57.45.jpeg

Ook dit jaar zijn we van de partij bij het Bikefestival in Assen om mee te doen met de MTB world 6 &24 uurs race. En we hebben ambitie, er hebben zich veel leden aangemeld waardoor we met 4 teams mee kunnen doen! Voor het eerst dit jaar doen we mee met een 6 uurs team en met een damesteam! Je ziet bij het mountainbiken dat het vooral de heren zijn die deze sport beoefenen, maar we willen met het damesteam laten zien hoe leuk het is om deze sport te beoefenen. Samen met een 24 uurs herenteam en 24 uurs gemengd team gaan we er weer een gezellig weekend van maken.

Maar hoe dichter het weekend bijkomt, hoe meer afzeggingen er komen. Er wordt nog een laatste oproep gedaan, maar hier komt nauwelijks reactie op. Jammer, maar het mag de pret niet drukken. Wel wordt het 24 uurs gemengd team veranderd in een 24 uurs herenteam. De teams zien er als volgt uit:

  • Herenteam 1: Johan G.,Tako, Henk Jan, Jack en Berend
  • Herenteam 2: Radboud, Gerdjan, Benny, Manuel, Jan P. en Allard
  • 6 uursteam: Bart en Riemer.
  • Damesteam: Geertje, Joke, Henriette, Susan en Marleen
Start WhatsApp Video 2017-09-10 at 17.50.25.mp4

En dan is het zover, en kunnen we ons gereedmaken voor een sportief, gezellig, vermoeiend weekend. Ik kan de korte broek wel thuis laten want de weersvoorspellingen zijn niet zo goed. In de week voor het Bikefestival is er veel regen voorspeld en dan vooral op vrijdag. Ook zaterdag en zondag lijkt het niet droog te blijven. Ik krijg weer flashbacks van 2015 waarin ik door 20 cm modder mocht fietsen. Maar toen was het onze eerste keer, wisten we niet precies wat we moesten verwachten en waardoor we niet zo goed voorbereid waren. Nu was het super voor elkaar, een slaaptent gehuurd van de scouting, twee teamtenten met vloer gehuurd van de organisatie, partytent en terrasverwarmers van “de Heerlijkheid”, de rondemissen Joukje, Norah, Jessica en Herriëtte, voor het bijhouden van de rondetijden en onze dames Paula en Uilkje voor de catering, maar ook voor de morele steun. Ach wat stelt dan dat “beetje” modder voor? Vlak voordat ik weg ga krijg ik via de WhatsApp foto’s te zien waaruit blijkt dat het met de modder wel meevalt (terrein is vorig jaar gedraineerd door de gemeente Assen ). Wat ik op de foto’s wel zie is een geheel nieuwe uitdaging, flinke plassen water waar je fiets bijna voor de helft in verdwijnt! Heb ik nog plaats in mijn tas voor een zwemvest en lieslaarzen?

Aangekomen op het festival is het er al gezellig druk, onze tenten zijn ingericht, de fietsen voor het in- en uitfietsen staan klaar en er heerst net zoals voorgaande jaren een heerlijk sfeertje. De groepsfoto’s worden gemaakt en dan is het bijna zover om naar de start te gaan op het strand. Het zonnetje schijnt en de verwachtingen zijn dat het ook niet meer gaat regenen dit weekend. Nou dat klinkt mij goed in de oren!

 

WhatsApp Image 2017-09-09 at 09.57.04.jpeg

De teamcaptains starten de race, en samen met Johan, Radboud en Bart hoor ik daar ook bij. Klokslag twee valt het startschot en rennen we allemaal naar onze fiets, ok ik geef Susan eerst een knuffel en op een sukkeldrafje (ik kan echt niet harder) ren ik naar mijn fiets. Hierdoor komt ik niet terecht in de hectiek van het pakken van je fiets en kan ik al snel op mijn fiets stappen en kan ik overzien waar ik het beste langs kan fietsen met als gevolg dat ik een hele hoop mannen inhaal. Dit geeft wel een lekker gevoel zeg en inwendig lachend zit ik op de fiets. Ok de rest van het weekend dat ik fiets ben ik diegene die vooral wordt ingehaald, maar dat mag voor nu de pret niet drukken.

Na het strand ontstaat er al snel een opstopping omdat we terecht komen op een singletrack. Even later nogmaals een opstopping bij de beruchte waterplas. Ik kom hier goed doorheen, maar het is flink oppassen. Het is niet de enige waterplas, even verderop mag ik nogmaals door een flinke lange waterplas waar je echt niet om heen kunt. Het is wel oppassen op het parcours, sommige stukken zijn verraderlijk glad, maar andere stukken zijn al aan het opdrogen. Het is wederom weer een mooi parcours van rond de 8 km. Voordat ik het weet ben ik al weer bij de teamtent om de bidon met transponder over te kunnen geven aan Susan. Zo de kop is er af, genieten maar!

De organisatie besluit om het stuk met de enorme plassen i.v.m. de veiligheid eruit te halen. Niemand vindt dat erg, want het werd daar best wel link i.v.m. alle sporen die je niet kon zien door  het water. Johan kan daarover mee praten, die is door een verraderlijk gat languit in het water terecht gekomen. Gelukkig geen verwondingen of iets dergelijks opgelopen. Benny had minder geluk, hij gaat zo hard onderuit met zijn fiets, dat hij bij terugkomst er zelfs van moet overgeven. Benny moet dan helaas na 1 rondje al stoppen. Bij de dames hebben we ook wat pech. Henriëtte heeft door een blessure nauwelijks kunnen trainen, maar wilde wel meedoen. Maar na een aantal rondes te hebben gefietst moet zij dan toch stoppen, het gaat echt niet meer. We blijven dan met 3 dames over, want Joke komt pas vannacht, die moest vandaag eerst nog werken. Gelukkig gaat Henriëtte voor ons de fietsen schoonmaken en de ketting weer invetten, want het materiaal heeft wel wat te verduren door de modder en zand. Hier zijn we heel blij mee, want de afspuitplaats voor de fietsen is dramatisch, bijna geen druk op het water en lange wachtrijen soms waar je niet op zit te wachten als je net hebt gefietst en na ruim een uur alweer moet fietsen.

De nacht breekt aan, we fietsen al met de lampen aan, de lichtgevende staafjes van hengelsport Kuperus zitten in de bidon, voor het geval we de bidon ’s nachts kwijtraken bij een valpartij (is ons 2 jaar geleden overkomen en dan is het lastig zoeken in het donker als er geen lichtje in de bidon zit). Het damesteam beslist om van 0.00 tot 3.00 niet te gaan fietsen. Veiligheid staat voorop. Straks krijgen we versterking en dan hebben we ook wat langer rust tussen het fietsen door. Ik ga douchen en duik de tent in. De slaap wil nog niet echt komen, maar toch lukt het me om ongeveer anderhalf uur te slapen voordat mijn wekker om 3.00 weer gaat. Ik maak me gereed om te gaan fietsen, het is behoorlijk afgekoeld, en ik moet echt alle moed verzamelen om te starten. En dan krijg ik een berichtje dat Joke door privéomstandigheden niet meer kan komen. Oh help, we moeten de race dus met z’n drieën afmaken. Intussen is Susan ook wakker en besluiten we om niet in het donker te gaan fietsen. We willen deze race graag volbrengen, maar het moet ook veilig blijven. Ik breng Marleen op de hoogte van ons besluit en duik de tent weer in om te gaan slapen.

Maar het slapen lukt niet, ik heb het koud en last van mijn rug. Na een uurtje slaap besluit ik om 6.00 naar de tent van de fysiotherapeuten te gaan om mijn rug te laten masseren. Na deze massage voel ik me bijna weer als herboren. Na een broodje en een kop thee stap ik weer op de fiets om mijn rondje weer te fietsen. Het valt me op dat het parcours steeds droger wordt en dat het fietsen hierdoor ook steeds beter wordt. Ik doe rustig aan, want we moeten nog 8 uren fietsen. Het is best wel fris om de neus, maar ik geniet van de opkomende zon en van de rust om me heen. Ok, ik wordt regelmatig ingehaald door andere fietsers, maar deze waarschuwen wanneer ze erlangs komen, of ik geef aan dat ik aan de kant ga waar dit mogelijk is. Ik merk wel dat ik vermoeid raak, en de beentjes krijgen steeds meer moeite met de klimmetjes die in het parcours zitten. Gelukkig heeft Susan als een blok geslapen en stelt zij voor dat zij twee rondjes gaat fietsen zodat Marleen (die ook nauwelijks heeft geslapen) en ik wat meer rust hebben.

IMG_3834.JPG

Mijn laatste rondje gaat ontzettend lekker, en het parcours is zo opgedroogd dat ik niet eens meer door de modder hoef te fietsen! En dan is het bijna 14.00, de bel voor de laatste ronde is gegaan en we maken ons op om te finishen. Dat geeft toch wel een kick hoor om met z’n vieren over de finish te gaan en iedereen te horen juichen.

We pakken de spullen in en Henriëtte, Marleen, Susan en ik gaan naar de prijsuitreiking. Want ja, we zijn eerste geworden in onze klasse! En nu denken jullie, hoe kan dat nou? Tja we waren het enige team in de funklasse dames. Maar dat maakt niet uit, we hebben laten zien dat je met een damesteam bestaand uit 4 dames ook een 24 uursrace kunt gaan doen. Beetje onwennig staan we op het podium waar we de medaille in ontvangst mogen nemen van de missen. We hadden stiekem gehoopt op misters, maar helaas hieruit blijkt dan toch wel weer dat de mannen deze sport domineren. Dit zag je ook bij de geldprijzen die er bij de sportklasse werden uitgedeeld. Kregen de heren als 1e prijs €250,-, de dames kregen als 1e prijs €150,-. Ik hoop dat de organisatie volgend jaar de heren als de zowel de dames hetzelfde waarderen, want de dames hebben dezelfde prestatie geleverd als de heren, dus waarom ook geen gelijke waardering?

WhatsApp Image 2017-09-09 at 20.57.55.jpeg

 

Ondanks dit minpuntje heeft de organisatie er weer een voortreffelijk evenement van gemaakt, bedankt hiervoor. Ook wil ik mijn fietsmaatjes, onze ronde missen (die het ook heel druk hadden met de kabelbaan), Paula en Uilkje voor dit weekend nog bedanken en alle supporters die dit weekend zijn langs gekomen om ons aan te moedigen. In het bijzonder wil ik Henriëtte, Susan en Marleen bedanken. We waren een superteam en zoals op ons T-shirt stond: “POWERD BY OPTIMISM!”

Geertje.